شهرت يافت . وى به مردم قرائتى را مىآموخت و خود در محراب با قرائتى مىخواند كه با كلمات و حروف مصاحف مخالف بود . وى قرائت خود را به ابن مسعود ، ابى بن كعب و ديگران نسبت مىداد . همچنين از مصاحف قبل از جمع‌آورى عثمان روايت مىكرد و با همان روايت قرائت مىكرد . . . « 1 » » . نكته قابل تذكر در اينجا آن است كه ابن شنبوذ در قرائت خود بدعت جديدى نياورده بود و چيزى از خود قرائت نمىكرد بلكه وى به استناد روايات موجود نزد وى و انباشته در كتب صحاح اهل سنت اين گونه قرائت مىكرد . و ما مىبينيم وى از منقولات اين روايات خارج نشده است . در محضر وزير ؛ ابن مقله اعترافات وى را بر كاغذى نوشته‌اند . در اين نسخه وى قرائات خود را متكى به رواياتى مىداند كه از بعضى صحابه رسيده است . در اينجا ما نسخه مجلس وزير را نقل مىكنيم و مقايسهء ميان قرائت ابن شنبوذ و آنچه را كه از روايات قرائت بر مىآيد به عهده خواننده گرامى مىگذاريم . نمونه‌هايى از قرائت ابن شنبوذ ابن خلكان نسخه محضر وزير را چنين نقل مىكند : از محمد بن احمد معروف به ابن شنبوذ ، دربارهء قرائت وى سؤال كردند . آيات را آن‌چنان كه ابن شنبوذ قرائت مىكرده بر وى مىخواندند و او اعتراف مىكرد . اين آيات طبق قرائت ابن شنبوذ عبارتند از : 1 - « اذا نودى للصلاة من يوم الجمعة ( فامضوا ) الى ذكر اللّه » . 2 - « و تجعلون ( شكركم ) انكم تكذبون » . 3 - « تبت يدا ابى لهب و ( قد ) تب » . 4 - « كا ( لصوف ) المنقوش » . 5 - « فاليوم ( ننحيك ) ببدنك » . 6 - « و كان ( امامهم ) ملك يأخذ كل سفينة ( صالحة ) غصبا » . 7 - « فلمّا خرّ تبينت ( الانس ) ان الجن لو كانوا يعلمون الغيب ما لبثوا حولا ( فى العذاب

--> ( 1 ) المنتظم ، ج 6 ، ص 308 . و تاريخ بغداد ، ج 1 ، ص 280 .